Wyposażenie łazienki
Porady dla remontujacych lub tworzacych lazienki od podstaw.

Posts Tagged ‘parapety granitowe’

PODBUDOWY Z KRUSZYWA ZAGĘSZCZANEGO ZA POMOCĄ WIBRACJI

Posted in Uncategorized  by admin
July 12th, 2016

Ostatnio obserwuje się w budownictwie drogowym przechodzenie od statycznego do dynamicznego zagęszczania. Szczególnie stosuje się to przy wykonywaniu podbudowy z kruszywa frakcjonowanego. Tłuczeń tworzy tu szkielet, który wypełnia się materiałem drobnym. Walce statyczne zagęszczają tłuczeń za pomocą nacisku poprzez powierzchnię styku na ziarna tłucznia, które są wzajemnie wciskane między siebie; część ziarn zostaje przy tym zmiażdżona i pokruszona. Przy ruchu walców statycznych powstają pewne przesunięcia poziome ziarn, leżących w górnej warstwie, co częściowo niszczy ścisłe ułożenie. Sztywny korpus kół walca nie może dopasować się do ewentualnych nierówności ułożonej warstwy tłucznia i pewne miejsca mogą być niezupełnie zagęszczone. Naciski walca statycznego pokonują opory tarcia, występujące na powierzchni ziarn tłucznia do niewielkich głębokości; efektywna głębokość działania walców statycznych sięga 10 cm w tłuczniu, dlatego podbudowy o większej grubości muszą być wałowane w kilku warstwach, co powiększa miażdżenie ziarn. Zagęszczanie kruszywa za pomocą wibracji może być wykonane ubijakami wibracyjnymi lub walcami wibracyjnymi. Działanie ubijaków (Ruttler) polega na tym, że wykonują one szybkie ruchy pionowe (600 do 1200 na minutę), przy których odrywają się na moment od powierzchni. Są one zbudowane w postaci płyt Działanie ich polega na tym, że dzięki szybkim uderzeniom wprawiają one cały szkielet tłuczniowy w stan bezustannego drgania; przy drganiu tym opory tarcia zostają łatwo przezwyciężane i ziarna tłucznia są wprawiane w ruch dopóty, dopóki nie ułożą się jak najściślej bez dalszej możliwości zmiany położenia. Liczby uderzeń ubijaka nie można zbytnio podwyższać, gdyż powstaje wtedy rezonans i płyta zaczyna nadmiernie podskakiwać. Walce wibracyjne wywołują tylko drgania i pozostają w stałym kontakcie z kruszywem bez odrywania się od niego. Częstotliwość drgań jest znacznie większa niż płyt i wynosi 2400 do 3600 drgań na minutę. Walce wibracyjne mogą pracować na największych drganiach bez obawy podskoków. Dzięki szybkim drganiom, walce wibracyjne wywołują w kruszywie duże przyspieszenia, które łatwo pokonują tarcie wzajemne ziarn i zmuszają je do najściślejszego ułożenia. Walce wibracyjne mają tak wysokie przyspieszenia i tak dużą amplitudę drgań, że działanie ich efektywne sięga dość głęboko i zagęszczanie warstw grubości 30, 40 cm nie przedstawia większych trudności przy odpowiednim sprzęcie. Również wielkość ziarn może być znaczna. Walce wibracyjne zagęszczają kruszywo do 120 mm. [hasła pokrewne: , kurs prawa jazdy, wyposażenie biur, parapety granitowe ]

Comments Off

Posts Tagged ‘parapety granitowe’

PODBUDOWY Z KRUSZYWA ZAGĘSZCZANEGO ZA POMOCĄ WIBRACJI

Posted in Uncategorized  by admin
July 12th, 2016

Do wytwarzania zaprawy smołowodnej stosuje się następujący sprzęt: a) betoniarkę przeciwbieżną lub betoniarkę o osi pionowej bądź specjalny wózek z łapami służący do wyrobu i rozwożenia zaprawy b) kocioł do podgrzewania smoły o pojemności 500-1500 litrów, c) zbiornik na wodę. Decydującą rolę w wytwarzaniu zaprawy smołowodnej odgrywa kolejność dozowania składników. Do mieszarki będącej w stałym ruchu wsypuje się przede wszystkim kruszywo w proporcjach ustalonych laboratoryjnie. Dozowanie kruszywa odbywa się odważonymi naczyniami, najlepiej taczkami. Gdy kruszywo ma dużą wilgotność, to należy przy ustalaniu jego cięzaru, uwzględniać. tę wilgotność, odejmując od ciężaru wilgotnego kruszywa ciężar zawartej w nim wody. Natomiast kolejność dozowania poszczególnych rodzajów samego kruszywa nie wpływa na jakość zaprawy. Kruszywo zraszamy w mieszarce wodą w takiej ilości, żeby utworzyło gęstą zawiesinę. Do. takiej zawiesiny dodaje się stopniowo odważoną ilość smoły, nie przerywając mieszania. W czasie mieszania smoły z mokrym kruszywem wytwarza się emulsja smołowa. Emulsja ta jest bardzo krótkotrwała. Po całkowitym dodaniu ustalonej ilości smoły mieszanie odbywa się tak długo, aż zaprawa nabierze jednorodnej ciemnej barwy. Jest to znakiem, że emulsja smołowa rozmieściła się równomiernie w kruszywie. Zaprawa po wymieszaniu z emulsją ma konsystencję plastyczną. Ilość wody potrzebnej do wytworzenia zaprawy wynosi 5 do 100 w stosunku do ciężaru kruszywa, zależnie od jego wilgotności, kształtu ziarn i rodzaju skały, z której pochodzi. Potrzebną ilość wody ustala się codziennie przez próbne dozowanie. Smołę o lepkości 40-70 sek podgrzewa się do temperatury 40+60°C w porze letniej; gdy temperatura otoczenia jest niższa od 10°C, smołę podgrzewa się do temperatury 80-90°C. Smoły o lepkości 80+120, sek podgrzewa się do temperatury 80-90 st. C. Smoły te można używać, gdy temperatura otoczenia jest wyższa od 150°C. Dodając do zaprawy plastycznej więcej wody, otrzymuje się zaprawę płynną, przydatną do zamulania tłucznia. Zaprawa ta nie mieszana szybko ulega segregacji, a emulsja wytrąceniu.. toteż można ją prze- wozić na dalsze odległości jedynie w wózkach z mieszadłami. Zaprawa bardzo płynna, przewożona nawet w wózkach z mieszadłami, segreguje się i strąca. Zaprawa smołowodna jest nietrwała, a emulsja smoły zawarta w niej ulega szybkiemu rozpadowi; nie jest to jej wadą, lecz zaletą, gdyż zaraz po wbudowaniu i w czasie wałowania oddaje ona prawie całą zawartość wody, pozostałą zaś wilgoć traci, w zależności od pory roku, w ciągu 2-6 dni. [hasła pokrewne: , brama garażowa, klimatyzacja warszawa, parapety granitowe ]

Comments Off